Şifalı Otlarla İlgili Tüm Bilgiler

A  B  C  Ç  D  E  F  G  H  I  İ  J  K  L  M  N  O  Ö  P  R  S  Ş  T  U  Ü  V  Y  Z

   Mısır Çarşısına yolunuz düştüğünde Yeni Camiye ve Halice bakan kapısından girdiğinizde, sağlı sollu baharatçı dükkanlarına bir göz attığınız zaman; kavanozların içinde eğri büğrü, irili ufaklı, acayip görüntülü, şekilsiz, bazen halinde değişik renkli maddeler gözünüz çarpar. Genellikle bunların önünde durup merakla inceleyen kişiler dikattinizi çeker. Bazı semtlerdeki aktarlarda da bunlara rastlayabilirsiniz. Bu maddelerin mutfaklarda ve tıpta ampirik faydalarını hepimiz az çok biliriz. Fakat bize şaşkınlık veren diğer kullanım alanlarıda vardır. Örneğin çok eski zamanlarda, mitolojide, ticarette, dini ayinlerde, tahnitlerde hatta para olarak da kullanıldığını biliyormuydunuz?
   İnsanlar şifalı otlardan faydalanmayı çeşitli hayvanların kendi kendilerini tedavi etmelerini gözleyerek öğrenmişlerdir. Mesela yaralı hayvanların ayrık otuna sürtünerek yaralarını tedavi ettiklerini, gene bazı hayvanların ağrılarını dindirmek için girit otu yediklerini, keçilerin ise çöpleme yedikten sonra ishal olduklarını fark etmişlerdir.
   Şifalı otlar tarih öncesi devirlerde de kullanılırdı. Yapılan incemelerden anlaşıldığına göre kökeni neolitik çağa kadar nuzanır.
Belgelerden anlaşıldığına göre M.Ö. 4000 yıllarında bilinen en eski uygarlıklardan olan Asur-Babil uygarlığında Heredot'un anlattığına göre bu yörede yetişen bitkilerden tıp alanında istifade edilmiştir. İlk eczanelerin Babil'de kurulduğuna dair elde birçok belge vardır . Bu eczanelerde sarmısak, rezene, hardal, nar kabuğu, semizotu gibi bitkiler bulunmaktaymış. Gene dünyada ilk süppozituarın (fitil) Babilliler tarafından baharattan yapıldığı tesbit edilmiştir .
   Milattan önce 2000 yıllarında Anadoluda yaşayan Hititlerin Hattuşaş kentinde bulunan tabletlerin hekimlik açısından Mezopotamya tabletleri ile aynı nitelikte olduğu görülmüştür.Hindistan'ın M.Ö. 2000 yıllarına dayanan Vedik edebiyatında tarçın, zencefil, mür, kişniş ve sandal ağacı dahil ol mak üzere 700 ün üzerinde bitki sıralanmaktadır. Fakat kokulu bitkiler sadece parfüm olarak değerlendirilmiyorlardı. Rig Veda bunların kullanımını ayinlerle ilgili ve tedavi edici amaçlar doğrultusunda bir sisteme göre düzenlemiştir. Yazılış şekli ruhani ve felsefik bir bakışı yansıtıyor. Burada insan, tabiatın bir parçası ve otların işlenme tarzı kutsal bir görev olarak değerlendirilmekte:"Tanrılar doğmadan önce dahi uzun bir süredir var olan siz Şifalı Otlar; yediyüz sırrınızı öğrenmek istiyorum!…. Erdem sahibi bitkiler gelin ve bu hastayı benim için iyileştirin." Bitki ilmi hakkındaki anlayışları geleneksel Hint veya Ayur tıp sistemi oluşturarak kesintiye uğramadan günümüze kadar süregelmiştir.
   İlk aromatik malzemeleri kullanan en tanınmış ve zengin topluluklar eski Mısır medeniyetlerinin etrafında toplanmış olanlardır. M.Ö. 2800 yıllarında Keops saltanatlığı dönemine dayanan papirus metinleri birçok tıbbi otun kullanılımını kaydeder. Milattan önce 2000 yılına ait bir papirus metni bütün tanrıların memnunluk duydukları halis yağlar, seçkin parfümler ve mabetlerin tütsülerinden bahseder. Mezarlarda bulunan çok sayıdaki süslü kavanoz ve kozmatik eşya kaplarında saklanan aselbent ve buhur gibi kokulu merhem ve yağların izlerine, sedir ve mür gibi mumyalanma işlemlerinde kullanılan aromatik zamk ve yağların kalıntılarına binlerce yıl sonra dahi hala rastlanabillinmektedir. Bu tür yağlar melhemler ve mayalanmış likörlerin hazırlanma işlemini anlatan resimler Nil Vadisi halkı tarafından taş yazıtlarda korunmuştur.
   Mısırlılar gerçekten kozmotik alanında uzman, bitkisel ilaçlar ve merhemeri ile ünlü bir toplumdu. Bu tür ilaçlardan biri "Kyphi" adı ile bilinirdi; Bu ilaç tütsü, parfüm şeklinde kullanabilinen yada ağızdan alınabilinen onaltı bitkiden oluşan bir karışımdı. Plu tarch'a göre bu karışım insanı uykuya iten, endişeleri dindiren ve rüyaları güzelleştiren bir antiseptik, merhem, yatıştırıcı ve aynı zamanda zehirlenmelere karşı bir antidottu.

devamı için tıklayınız>>